Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ

Από την Anina Jendreyko *

 (Απόσπασμα που αναφέρεται στο ΚΙΦΑ Αθήνας)

Το απόγευμα πάω εκεί.  Είναι η ώρα που χορηγούνται  φάρμακα.

Εδώ κοντά στην πλατεία της Ομόνοιας το ιατρείο  είναι ανοιχτό πέντε ημέρες την εβδομάδα  σε όσους δεν έχουν ασφάλιση υγείας ή δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη συμμετοχή στην φαρμακευτική αγωγή ή την επίσκεψη σε κάποιον γιατρό.  Οι περιπτώσεις αυτές είναι πολλές:  το 60 τοις εκατό των ασθενών είναι Έλληνες, το 40 τοις εκατό μετανάστες. Η δομή δραστηριοποιείται επίσης  στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων παρέχοντας φάρμακα και  ιατρική βοήθεια.
Τα πάντα γίνονται χωρίς χρήματα. Με δωρεές από χώρες της Δυτικής Ευρώπης καλύπτονται τα έξοδα, το ενοίκιο, οι λογαριασμοί νερού και ηλεκτρικού ρεύματος του ιατρείου. Τα φάρμακα και ο εξοπλισμός προέρχονται από δωρεές. 38 γιατροί και 40 βοηθοί εργάζονται εδώ. Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν 52 τέτοιες δομές.
Στο πίσω δωμάτιο πέντε εθελόντριες ταξινομούν τα φάρμακα και ταυτόχρονα  ετοιμάζουν τις συνταγές. Στο φαρμακείο της δομής, εργάζονται τρεις φαρμακοποιοί που έρχονται εδώ στο μεσημεριανό τους διάλειμμα.

Τα ονόματα των εξυπηρετούμενων καλούνται  με τη σειρά, δίνονται τα φάρμακα και μια γυναίκα τα καταγράφει στον υπολογιστή. Κάποια στιγμή ακούγονται έντονες διαμαρτυρίες επειδή κάποιος καταγγέλλει τη μακρά αναμονή, σε λίγο όμως ο ίδιος γελάει και η διαδικασία συνεχίζεται.

Μπορεί κανείς να αισθανθεί  τη συνοχή μεταξύ των γυναικών. Μία εργάζεται ως γιατρός σε μεγάλο νοσοκομείο. Ανοίγει την πίσω πόρτα και επιτρέπει στις γυναίκες  χωρίς ασφάλιση να γεννήσουν υπό ιατρική επίβλεψη.
«Γιατί είστε εδώ;» ρωτάω  μια 55χρονη γυναίκα με φουσκωτά, ξανθοβαμμένα μαλλιά. «Είμαι από τη Βουλγαρία και εργάζομαι στην Ελλάδα για πολλά χρόνια. Φροντίζω ηλικιωμένους όλο το εικοσιτετράωρο. Είμαι δύο μήνες άνεργη. Έχω υψηλή χοληστερίνη και έλλειψη βιταμίνης D. Δεν μπορώ πληρώσω ακριβά φάρμακα. Εδώ τα παίρνω δωρεάν.» Όταν τη ρώτησα πώς έμαθε για το ιατρείο, δείχνει προς τη φίλη της, η οποία είναι επίσης από τη Βουλγαρία και εργαζόταν ως οικιακή βοηθός. «Φροντίζουμε ηλικιωμένους στα σπίτια τους για χρόνια. Παλιότερα, πριν από την κρίση, ήμασταν ασφαλισμένες, αλλά δεδομένης της κρίσης κανείς δεν ασφαλίζει πια τις οικιακές βοηθούς αν και είναι υποχρεωτικό. Τι μπορούμε να κάνουμε;  Όλο και λιγότεροι ηλικιωμένοι μπορούν να αντέξουν πια οικονομικά τη φροντίδα όταν  οι συντάξεις τους μειώνονται.  Εδώ και δύο μήνες είμαστε και οι δύο άνεργες. Τώρα ζω από τις αποταμιεύσεις μου. Έβγαζα 400 Ευρώ το μήνα, 22 ευρώ την ημέρα, για  24 ώρες δουλειάς και κάθε δέκα μέρες είχα δώδεκα ώρες ρεπό. Μια εξέταση  στο γιατρό κοστίζει € 50 – δεν μπορώ να αντέξω οικονομικά.»
Προς το βράδυ αφήνω το ιατρείο, στο οποίο υπάρχουν δύο οδοντιατρεία,  παιδίατροι, γυναικολόγοι , παθολόγοι , ψυχολόγοι και ψυχίατροι.  Από τους 38 γιατρούς, οι  δύο είναι συνταξιούχοι, οι υπόλοιποι εργάζονται  σε βάρδιες.

*Η Anina Jendreyko είναι Ελβετίδα, μέλος της συλλογικότητας «Αλληλεγγύη με την Ελλάδα»

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn